Πόνος τι περίεργο συναίσθημα.
Σκάει ξαφνικά και σε αρπάζει απο το λαιμό.
Σε πνίγει.
Αντέχεις ή δεν αντέχεις?
Κανένας μας δεν αντέχει τον πόνο, όλοι μας όμως τον βιώνουμε.
Παλιά δεν ένιωθα τέτοια πράγματα.
Δεν προλάβαινα είχα ήδη μουδιάσει.
Τώρα πια όμως έρχεται και με ξαφνιάζει ή τον περιμένω να έρθει.
Είναι η ώρα του.
Και δεν τον βουλώνω.
Πονάω πολύ.
Πνίγομαι.
Δεν μπορώ να αναπνεύσω.
Έτσι μου εμφανίζεται.
Τον αφήνω να μείνει όσο χρειαστεί για να μπορέσω να συνεχίσω μετά.
Να προχωρήσω.
Να πάω στην χαρά ξανά.
Και μετά πάλι θα έρθει.
Όταν έρχεται καθόμαστε μαζί και ακούμε μουσική, κλαίμε….
Μέχρι να σβήσει…..να φύγει.
Και φεύγει.
Είναι οι ώρες μου οι πολύ μαύρες.
Συνήθως δεν τις μοιράζομαι με κανέναν.
Έχω έναν το πολύ δύο ανθρώπους που μπορεί να το μοιραστώ.
Σε κανέναν άλλον όμως.
Έχω καταλάβει ότι μόνο άμα μείνεις με τον πόνο σου χωρίς να κλαίγεσαι δεξιά και αριστερά, αλλά τον εκτονώσεις μόνος σου στον χρόνο που θα χρειαστείς τότε θεραπεύεσαι.
Οι περισσότεροι πονούν και το βουλώνουν περιτρυγιρισμένοι με ψεύτικους ανθρώπους, άσκοπα ξενύχτια, δήθεν ευτυχία, αλκοόλ….
Έτσι ήμουν και εγώ.
Δεν ήμουν ευτυχισμένη όμως.
Λυπάμαι ανθρώπους που φοβούνται να πονέσουν αλλά τελικά πονάνε πιο πολύ!
Η Ζωή είναι γεμάτη πόνο.
Γεμάτη ψεύτικους ανθρώπους.
Γεμάτη σοβαροφάνεια.
Γεμάτη κακία.
Ναι αλλά είναι και γεμάτη απο χαρά, ευτυχία, ομορφιά, θαυμάσιους ανθρώπους που σου παίρνουν την καρδιά και το μυαλό, φως, αγάπη, ζωντάνια, δημιουργία, συντροφικότητα, κατανόηση…..
Κάνε χώρο να σου έρθουν όλα αυτά!
Να μην ζητάμε τίποτα λιγότερο.
Θα περάσει και αυτό.
Αυτό ξέρω μέσα μου.
Και όταν περάσει φυσικά στον χρόνο του, τότε εκτιμώ και νιώθω μέσα στα σωθικά μου την κάθε στιγμή ευτυχίας και χαράς!
Γιατί ξέρω ότι μου αξίζει 100%.
Μου αξίζει γιατί ήρθε, «τον» άφησα να μείνει χωρίς να «τον» διώξω.
Ήμουν φιλόξενη.
Και τώρα φιλοξενώ την χαρά όμως με τον ίδιο σεβασμό.
Έως ότου μου χτυπήσει την πόρτα ξανά…..ή μπει σαν κλέφτης……