Τυφώνας εμφανίζεται και με αποδιοργανώνει. Τρελαίνει το μυαλό μου , τις σκέψεις. Τα παίρνει όλα και τα πετάει μακριά και ξανά και ξανά πάλι να μαζεύω τα κομμάτια. Ακόμα να μάθω. Ακόμα χτίζω σε θάλασσες κοντά. Ακόμα ελπίζω. Ακόμα ζω και ξαναζώ σαν έφηβη μες στην καρδιά και την ψυχή. Ακόμα εδώ να βάζω όρια παντού. Σε αυτούς που αγαπώ. Ακόμα να μην υπάρχει λογική. Ακόμα τίποτα. Τίποτα και πολύ. Πολύ μου δίνει η Ζωή. Πολλά. Και εκεί που πάω να σωθώ εκεί μου δείχνει τον γκρεμό. Με κάνει ευάλωτη ξανά. Με κάνει να βγάλω τα φτερά και να πετάξω μακριά. Να πάω σε θάλασσες βαθιές. Σε έρημες γωνίες. Σε μέρη φωτεινά. Σε μέρη σκοτεινά ποτέ ξανά. Αλλά κανείς δεν ξέρει τελικά. Πόσο πολύ μπορεί να δει. Πόσο πολύ μπορεί να νιώσει. Και να σου φύγει η πληγή. Και μέσα σου να μπει μια αχτίδα λαμπερή που θα σου κάψει τις πληγές και επουλώσει την καρδιά. Και όταν θα νιώσεις την σιγή, θα νιώσεις την ψυχή σου. Θα έρχονται τυφώνες και καταστροφές αλλά εσύ θα στέκεσαι σαν βράχος. Θα στέκεσαι εκεί που πριν σε πέταγαν παντού. Θα έρχεται η μπόρα και εσύ θα μένεις σταθερός εκεί που ήσουνα και πριν. Εκεί που θες εσύ να πας. Εκεί που ορίζεις τον εαυτό σου. Εκεί που στήνεις την Ζωή σου. Εκεί λοιπόν θα φτιάξεις αυτό που εσύ αναζητούσες από πάντα. Εσένα. Και εκεί κανείς δεν θα μπορεί να πλησιάσει. Δεν θα μπορέσει να σε βρει. Θα είσαι μια αντανάκλαση φωτός που θα τυφλώνεις. Οπότε πάμε πάλι από την αρχή. Και τέλος τώρα πια. Τέλος όλα τα παλιά. Τέλος. Όλα δικά σου είναι. Πίστεψέ το. Δημιούργησέ το. Ανακάλυψέ το. Πάμε!
#katharizoi #katharessxeseis #drasi #ekfrasi #dimiourgia #zise #zoi